Angst en walging in Indonesië (#indonesie) « terug

Angst en walging in Indonesië

Angst en walging in Indonesië

Angst en walging in Indonesië

Angst en walging in Indonesië

Angst en walging in Indonesië

Angst en walging in Indonesië

 

Een soort bar van bamboe. Er werken een stel ongelooflijke nichten. De oudste, tevens eigenaar laat zich Joy noemen en de namen van de anderen liegen er niet om: Sunshine, Serge, Ocean en Baru. Baru is tevens de naam van een kledingmarkt in Jakarta, maar wat het betekent weet ik niet. Ik weet niet alles. Als ze aan me gaan zitten ga ik weg. Na eerst een foto te hebben gemaakt. Er zijn twee opvallende dingen aan Indonesië. Ten eerste barst het er van de homo’s. En die doen daar bepaald niet stiekem over. Iedere man die je ’s avonds in een bar ziet werkt er of is zo nicht als een schuurdeur. En ze hebben allemaal westerse vriendjes. Want andere Indonesische homo’s vinden ze stom. “They are allways small. I like big men” zeggen ze dan. Het tweede wat opvalt is datiedereen op de foto wil. En ze springen niet meteen in de ik-wordt gefotografeerd-houding. Sommigen gaan verder. Die zien je camera en gebaren dat je een foto van ze moet maken.

Tot zover de homo’s

De meisjes die je ’s avonds in een bar aantreft zijn hoertjes. Allemaal. Er zijn uitzonderingen die de regel bevestigen, maar niet op deze regel. Op het moment dat je denkt ‘deze-zal-wel-geen-hoertje-zijn,-want...’ zit je er naast. En heel veel van die meisjes, die dus ’s avonds in bars rondhangen en die dus hoertjes zijn, zijn niet als meisje geboren. Soms zie je het aan ze en soms niet, maar dan zie het wel aan hun vriendinnetjes. Hoertjes die als meisje zijn geboren, zijn namelijk niet zo dol op hoertjes die als mannetje zijn geboren. Dat vinden ze niet eerlijk, of zo.

Fries, blond en stuitend dom

Je reist in drie maanden de wereld over. Je bent piepjong, Fries en blond. Je bent in Zuid-Amerika geweest, in Australië en nu ben je hier. Hier is Java en het plaatsje heet Pranangdaran (Loneley Planet) of Prangandaran (lokale bus). Om vier uur ben je begonnen met bier drinken en nu ben je dronken. Je bent blond, dronken en een ongelooflijke eikel. Ergens verderop staat een meisje dat wat bij wil verdienen en al sinds vier uur naast je zit. Maar nu is het haar ook te gortig. Ze probeert je mee te krijgen, maar je wilt eerst nog meer bier drinken. Het Javaanse meisje gaat met trots opgeheven hoofd terug naar waar ze vandaan is komen kruipen. Het maakt je geen zak uit en je zet nog een 63 centiliter fles Bintangbier aan je mond.
Je weet niet dat Bintangbier door Heineken is gesticht en dat het bedrijf in 1946 werd genationaliseerd waarna het binnen een jaar failliet was. Het maakt niet uit dat je dat niet weet, want naast je aan de bar sta ik en ik vertel het je. Ik vind het stuitend dat je zo dronken bent hoewel ik ongeveer even dronken ben. Ik vertel je dat ik je een stuitende eikel vind en dat het tijd wordt dat je naar je hotel gaat. Daar wordt je boos over, wat nog erger wordt op het moment dat het barpersoneel je vertelt dat je de rekening moet betalen omdat je te dronken bent. Indonesiërs zijn nette mensen en niemand vertelt je dus dat je gewoon vervelend bent. Ik vertel je dat wel en daar wordt je nog bozer van. Aan je boosheid heb je echter niets want feitelijk vind iedereen je vervelend. Je bent tenslotte Fries, blond en dom. Je zeurt nog wat over de rekening en dan taai je af. De volgende ochtend vertrek je.
Terug in mijn kamer wacht me een sms-je. Een Indonesisch meisje dat ik de dag eerder ontmoette en dat vraagt of ik bij d¹r kom logeren. Ik sms terug dat ik dat dolgraag zou doen, maar dat het niet op de route ligt en dat ik geen tijd heb. De waarheid is dat ik ‘r niet zo mooi vind. Wel lief, maar niet mooi en dat is een stuk belangrijker als je het hebt over iemand met wie je hooguit zal neuken. En aan de andere kant van de wereld woont.

Aardrijkskunde

In Indonesië wonen  234.693.997 mensen. Daarvan is 88% moslim. Dat zijn er 206.530.717 en éénderde. Daar weer de helft van is 103.265.358 en gek genoeg tweederde. Aan de andere kant van de wereld wonen namelijk ruim honderd miljoen kleine strakke lieve bruine moslimaatjes die allemaal graag met een westerse bink willen trouwen. En heren, in hun ogen bent u dat. En weet u wat het leukste is aan al deze lieve kleine strakke vrome meisjes (voorradig met en zonder hoofddoek)? Ze hebben geen snor! Bovendien blijven ze bevalling na bevalling zo strak als  speed. Da¹s makkelijk, want dan kun je de tent voor het hele gezin gebruiken.
Nu is er iets vreemds: die hoertjes, een onderwerp dat ik eerder even aanstipte, zijn ook moslim. (Varkensvlees gaat er niet in, zullen we maar zeggen) Nu dacht ik altijd dat hoertjes blond haar hadden, rosé drinken en psychologie studeerden, maar oh boy, wat zat ik ernaast! Bij deze mijn excuses aan alle meisjes die ik ¹s nachts als ze alleen door de stad liepen heb toegesist dat ze hoeren waren. Meestal stond ik dan met mijn vriendjes op staat te hangen en leek het ons belangrijk om jullie op de hoogte te brengen van het feit dat we jullie beroep hadden geraden. Zie het als een spelletje. En sorry daarvoor. We zaten ernaast. (Ik was trouwens die jongen met die kut-uitstraling. Dat kwam omdat ik gefrustreerd was, weet ik nu, maar dat is gelukkig verleden tijd.)

Blowen! Nee dus.

C. is de vriendin van Nederlander S. Ze is 22 en tot ze zijn verloofde werd, werkte ze in de fabriek. Als ze samen in Nederland zijn is zij de hele tijd zo stoned als een garnaal. In Indonesië blowt ze niets omdat het te gevaarlijk is. Regelgeving wordt nauwelijks afgedwongen in Indonesië.  Politieagenten ontvangen namelijk geen salaris en voor geen geld doet niemand veel. Nou zult u zeggen, dan kun je toch prima blowen, als dat toch niet wordt gecontroleerd? Nu beste vrienden, dat is een misvatting. Agenten zonder vast inkomen zijn namelijk levensgevaarlijk als je je aan een drugs-gerelateerd misdrijf schuldig maakt. Deze politiemannen, want in Indonesië zijn het allemaal mannen, verdienen weliswaar niets, maar hebben toch een inkomen. De bron van die inkomsten valt onder het kopje corruptie en betekent dat je moet betalen als je ergens voor gepakt wordt. In het geval van drugs is dat een boel. Een heleboel, lieve mensen. En als je niet betaalt ga je naar een tropisch eiland waar het verblijf geen pretje is, om het zacht uit te drukken. Het eiland in kwestie ligt voor de kust van Panangdaran en daar is een mooi verhaal over. Een kleine  tien jaar geleden ontsnapte een keer een gevangene (wegens gepakt met een jonko, of zo) van dit eiland. Dat was de eerste en laatste keer in de geschiedenis van de gevangenis. Hij zwom naar de kust en verdween op Java. Java is ongeveer drie keer zo dichtbevolkt als Nederland en in mensenmassa¹s is het makkelijk verdwijnen. Nu ging dat niet helemaal op voor onze man, want na een tijdje werd hij in Jakarta opnieuw opgepakt en zat vervolgens zijn straf uit op het eiland. Big deal, zul je zeggen, maar het verhaal gaat verder. Deze man, waarvan ik de naam ben vergeten, was in de tussentijd zo bekend geworden, dat toen hij vrij kwam een glansrijke acteercarrière op hem wachtte. Op dit moment is hij de best verdienende acteur van de archipel.

Onappetijtelijke hoeren


In Solo trek ik een nacht op met Leonardo. Hij is het levende bewijs dat we de 12% niet-moslim niet geheel over het hoofd moeten zien. Hij komt naar me toe in een club waar ik foto’s maak van een bandje. Hij vraagt of ik van porno houdt en laat me een foto van het kutje van zijn Japanse maîtresse zien. Hij houdt er vier (!) maîtresses op na. Bovendien is hij getrouwd. Hij houdt van zijn vrouw, maar heeft simpelweg ‘meer liefde te geven’, zo legt hij fijntjes uit. Op zijn Honda viertaktscooter rijden we door Solo op zoek naar een plek waar we bier kunnen kopen. Onderweg laat hij me het huis van zijn tante zien, het trainingskamp waar de Bali-bombers hun opleiding hebben genoten en uiteindelijk belanden we in een soort kroegje. Het ding is buiten naast een vervallen gebouw dat duidelijk onbewoond is. Op de televisie zijn modeshows te zien. Blijkbaar is dat in Indonesië nogal pikant beeld, want de dronken eigenaar zit er gefascineerd naar de staren. Al snel zitten we tussen een stel onappetijtelijke hoeren.  Niemand spreekt er Engels en al gauw vertrekken we weer. Leonardo zet me bij mijn hotel af, maar niet voordat hij me een foto van het kutje van een van zijn maîtresses nog een keer heeft laten zien en ik hem heb beloofd ‘goeie porno’ te mailen.

De Noordzee Bar in Bandung
De Norh Sea Bar in Bandung. Het is er rustig. Het is er vaak rustig de laatste tijd. Steeds meer buitenlanders vertrekken en Indonesiërs kunnen het zich niet veroorloven om in een bar te hangen. Met een inkomen van zo’n veertig euro per maand kun je je sowieso weinig veroorloven. Wie het zich wel kunnen veroorloven om in een bar te hangen zijn hoertjes. In een bar, aan de bar, what ever. Aan de bar van de North Sea Bar hangen er die avond een stuk of vijf. Ik zit naast Lea. Lea is dertig, moeder van twee kinderen en geen hoertje. Ze werkt achter de bar in de North Sea Bar. Het is na negen uur en wellicht hebben we hier een uitzondering te pakken op een regel waarvan ik eerder nog beweerde dat er geen uitzonderingen op zijn. Misschien ook niet. We zitten wat te praten, we spelen een potje pool en ze stuurt me via bluetooth een filmpje waarop iemand onthoofd wordt en een filmpje waarop een meisje wordt geneukt. Ze is een schatje. In Bandung is het koel omdat de stad op acht honderd meter hoogte ligt.
Fast forward: Jakarta. Het is bloedheet in Jakarta. Zodra je de straat in loopt gutst het zweet langs je gezicht, rug en bilnaad. De Jalan Jaksa is de straat waar zo’n beetje alles wat toerist is neerstrijkt. Je hebt er goedkope nogal ranzige hotelletjes waar je voor een euro of drie kunt slapen. Het hart van de straat is café Memories, waar bier, toeristen, hoeren, homo’s en karaoke samen komen. Er zijn een paar zangeresjes (hoeren) en een dikke man met een keyboard waar hij een heel verdienstelijke Final Counddown van Europe uit haalt. Dit laatste zeer tot ongenoegen van de Fin naast me. Helaas heeft hij naast de winnaars van het laatste Eurovisie Songfestival om zijn land muzikaal mee te verdedigen. Hij heeft een oogje op een hoertje dat piepjong is en Lea heet. Zo heten er nogal een boel meisjes in Indonesië en bijna alle hoertjes heten zo. Of Lisa. Veel Lastri’s (traditioneel Indonesische naam) zul onder deze beroepsgroep niet aantreffen. Lea heeft een groot nadeel. Ze spreekt namelijk geen woord Engels, laat staan Fins. Gelukkig is er een ander hoertje (Lisa) die één en ander voor onze Finse vriend vertaalt. “What you want? She is twenty. You want younger? Okay, she is eightteen. Or seventeen. What you want!” Ze worden eens over een bedrag van omgerekend vijfentwintig euro voor de hele nacht. Als ze nog zo’n klant vindt heeft ze al meer verdient dan d’r vader.

Nauw

Om twaalf uur de volgende dag zit ik te ontbijten. De Fin zit tegenover me. “Ze was verschrikkelijk preuts. Al het licht moest uit en toen was het eigenlijk nog te licht voor haar. En d’r kutje was te nauw, of ze deed net alsof. Ze zei de hele tijd ‘au’. Niet erg relaxed.” Die avond vlieg ik naar huis.Indonesië is een vreemd land. Alles kan, niets mag en als ze je pakken kost het geld. Mochten ze je toch opsluiten, dan wordt je beroemd. Nog één leuke anekdote. De huidige president had in de krant laten zetten dat als mensen klachten hadden, dat ze hem dan moesten bellen. Toen belden er dertig duizend mensen en viel de telefoon uit in het grootste deel van Java.