Advertisement

Jerevan

Jerevan

De trein van Tbilisi naar Jerevan vertrekt laat op de avond en komt vroeg in de morgen aan. We delen onze slaapcoupe met twee gezellige Armeense meisjes. En waar ik gezellig zeg, bedoel ik dik

 

Tbilisi

Tbilisi

Wie aankomt met de trein in Tbilisi doet er goed aan om direct een taxi naar het centrum te pakken. Voor het station is een soort markt waar lokaal fruit en Chinese troep worden verhandeld. Daartussen hangen wat hoeren rond van het onappetijtelijkste soort

 

Kutaisi

Kutaisi

Voor een paar tientjes vlieg je heden ten dage van Warschau naar Kutaisi (KUT op de vliegticket) in Georgië

 

Paranoia in Transnistrië

Paranoia in Transnistrië

In Moldavië ligt sinds 1990 op de Oostelijke oever van de Dnjestr het ministaatje Transnistrië. Het staatje is ontstaan na een burgeroorlog tussen het pro-Russische deel van de bevolking tegen de Moldavische regering in Chisinau. Op een paar andere zelf niet erkende opstandige provincies na, heeft geen land in de wereld het staatje erkent. Zelfs grote vriend Rusland niet. Sinds de burgeroorlog in Oekraïne wordt er met extra belangstelling naar dit gebiedje gekeken, want de kans is groot dat Oost-Oekraïne dezelfde status zal krijgen.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 1)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 1)

De massagemevrouw is een jaar of zestig en haar gezicht is dichtgeplamuurd als dat van een wannabegeisha. Daarom is het des te onthutsender dat ze vraagt of ze je zal aftrekken. Of eigenlijk gebaart ze het, want de Engelse taal is ze niet machtig. Ineens is een tot dan toe professionele en ook prettige massage veel te intiem. De vrouw wordt niet verlegen van de afwijzing en even later stelt ze voor je te pijpen. Blijkbaar is het in het universum van de vrouw logisch dat iemand die niet wil worden afgetrokken door een vrouw die twee keer zo oud is, wel door diezelfde vrouw wil worden gepijpt.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 2)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 2)

Indonesiërs hebben geen zak met de waarheid. Tenminste niet als die waarheid onaangenaam is. Meisjes zijn ook nooit hoer. Ze hebben gewoon heel erg veel vriendjes en ze krijgen hooguit wat kinderen van onduidelijke vaders, maar hoertjes zijn het zeker niet. Iedereen lacht altijd naar je. Want als je naar iemand lacht kan het nooit onaangenaam worden.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 3)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 3)

Indonesiërs zijn nogal geobsedeerd door huidskleur. De voorkeur laat zich makkelijk samenvatten tot een ‘hoe lichter hoe beter.’ Zelfs als je aanleg hebt om bruin te worden en je hebt een maand op Bali aan het strand gelegen, zal nog steeds iedere homo in Jakarta je proberen te aaien en dingen zeggen als: “I like your skin, mister. It’s so white…” Meisjes idem.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 4)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 4)

Op drugsgebruik, -handel, -bezit, -productie en -oogst staan in Indonesië nogal hoge straffen. In een door en door corrupt land betekent dit dat er voor de politie dus veel geld aan te verdienen valt. Hoewel er in Jakarta makkelijk aan XTC en aanverwanten te komen valt, zijn softdrugs nauwelijks te krijgen. Het kunstmatige soft- en harddrugonderscheid bestaat er niet, dus het risico is hetzelfde. Geen wonder dus dat er vooral spul met de grootste effecten te krijgen is. Recent werd er in Jakarta nog een man opgepakt die een miljoen pillen per week produceerde en verkocht, en in diverse clubs zijn invallen geweest.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 5)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 5)

Indonesië zit vol met interessante mensen. In Bandung woont bijvoorbeeld John. Hij is afgevallen, want hij heeft open TBC gehad. Dat hij eigenlijk de voordeur niet mocht openen omdat open TBC nogal besmettelijk is, ‘vergat’ hij even toen – tijdens een kort verblijf in Nederland – twee agenten bij hem aanbelden om een openstaande boete van zo’n tienduizend euro te innen. “Ik had er toch niet om gevraagd dat ze langskwamen. Ik zei: ‘Jullie krijgen natuurlijk vaak de tering toegewenst. Nu heb je hem.’ Die agent vraagt: ‘Hoezo?’ Dus ik laat ze de papieren van de GGD lezen. Toen waren ze zo weg.”

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 6)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 6)

Bij het zwembad van Guesthouse Sendok in Singigi zit een omvangrijke vrouw met een rug vol tatoeages. Ze had haar geld beter aan liposuctie kunnen besteden. En minder eten was natuurlijk de meest goedkope en gezonde oplossing geweest. Het schijnt dat niet alleen mensen die een borstvergroting, haartransplantatie of liposuctie nemen chronisch onzeker zijn over hun uiterlijk. Het is bij verreweg het grootste deel dat het in tatoeages en piercings zoekt minstens zo erg. Tevens hebben onderzoekers vastgesteld dat de procedure zelden of nooit het zelfvertrouwen herstelt. Wat iedereen zelf kan bedenken klopt dus blijkbaar.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 7)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 7)

Labuan Bajo of Labuanbajo of Labaunbajo – spelling is een tamelijk vloeibaar begrip hier – is een plaatsje op de kop van Flores. Er tegenover liggen een paar eilandjes waar de Komodovaraan zich ophoudt en dat maakt Labuanbajo een trekpleister voor mensen die het dier eens willen bekijken. Verder kun je er nog duiken, snorkelen, karaoke zingen, bier drinken, scooter rijden, eten, slapen, lezen, en bier drinken. Verder zijn er een waterval, een grot en wat dorpjes. En je kunt er vliegen. Er vandaan, welteverstaan.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 8)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 8)

Indonesiërs zijn dol op bureaucratie en corruptie. Tenminste: als je ervan uitgaat dat in een democratie de wil van het volk wordt uitgevoerd. Zo niet, dan heeft iedereen hier botte pech. In Kupang wordt binnenkort een nieuwe burgemeester gekozen. Op zich natuurlijk een kroonjuweel, maar iedereen weet dat alle vijf kandidaten corrupt zijn en dat er niets zal veranderen. Niet aan de corruptie, niet aan de vriendjespolitiek en ook niet aan de armoede, infrastructuur of wat dan ook. Niets ten goede althans, want het kan altijd erger. Dat weet iedereen.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 9)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 9)

Indonesië ligt – terwijl ik dit schrijf – plat vanwege demonstraties door het hele land. Tot in de kleinste dorpjes gaat de bevolking in kleine groepjes de straat op om het verkeer te blokkeren en leuzen te scanderen. Het begon met de studenten die zo’n twee weken geleden voor het eerst gingen demonstreren, maar nu doen ook de vakbonden en eigenlijk iedereen mee. De regering heeft namelijk aangekondigd dat benzine en andere olie-angehauchte producten dertig procent duurder worden en in de toekomst zal dat nog verder stijgen. Het is mooi om te zien dat elders in de wereld mensen nog wel idealen hebben waarvoor ze bereid zijn te vechten.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 10)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 10)

Men zegt dat Indonesisch eten zo scherp is omdat het vroeger nogal eens bedorven was en dan proefde je dat tenminste niet. Net zoiets als uitjes bij haring. Gelukkige hebben ze nu iets nieuws gevonden: formaline. Hetzelfde spul waarmee lijken worden gepreserveerd. Vooral vis moet het ontgelden. Maar ook tahu en mie krijgen hun portie. Op zich logisch, want goedkoop en makkelijk te verkrijgen. Een beetje jammer is alleen dat het nogal giftig is en doorgaans ernstige zenuwafwijkingen en invaliditeit tot gevolg heeft.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 11)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 11)

Dolly van der Mart is een mevrouw die tot op heden haar rechtmatige plek in de Nederlandse geschiedenisboeken moet ontberen. Dat is vreemd, want als er iemand is die de Nederlandse normen en waarden over de wereld heeft verspreid, is zij het wel. Gelukkig hebben Indonesiërs meer historisch besef en heet het grootste Red Light District van Zuidoost-Azië ‘Dolly’, naar de Nederlandse madame die ooit het eerste bordeel in Surabaya begon. Het is een mooi toeval dat ook Xaviera Hollander in deze stad is geboren. Dat was in 1943, een jaar nadat de Japanners het stokje van de Hollanders hadden overgenomen.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 12)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 12)

Koffie van Illy, want dat is de beste. In ieder geval de duurste. Sterker nog, het is dubbel zo duur als de koffie die je besteld had. Nu staan twee stuurs grijnzende meisjes opstandig niet te begrijpen wat je wil. Wat je wil is simpel: nog een kopje koffie. Illy mag dan veel te duur zijn en niet per se wat je besteld had, maar wel prima en daarom wil je er nog een. Wat zij denken dat je wil is de rekening betalen en zeiken over de prijs. Dus om de meisjes een goed gevoel te geven over hun kennis van de Engelse taal, ga je tegen ze zeiken over de prijs. Want dat Illy, dat had je dus helemaal nooit besteld.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 13)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 13)

De man naast je in de bus is van middelbare leeftijd. Hij heeft een net snorretje en lacht vriendelijk. Uit zijn telefoon komt een zijig Indonesisch liedje. Het klinkt als een kruising tussen een Ierse smartlap en The Final Countdown in de Casio-verjaardagen-en-partijen-versie. Inclusief de keyboard gitaarsolo. Hij zit vrolijk mee te zingen. De rest van de bus vindt dit blijkbaar normaal, want hij krijgt geen scheve ogen. Twee liedjes verder haat je de man. Zijn temerige zang maakt lezen onmogelijk.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 14)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 14)

Als een fijne slachtpartij van een zooi buffels jouw ding is, dan moet je beslist naar het Toraja-gebied op Sulawesi gaan. Voor een beetje begrafenis moeten al snel een stuk of tien waterbuffels het ontgelden. Maar bij rijke mensen natuurlijk nog een boel meer. En dat staat los van de tig varkens die en passant ook over de kling worden gejaagd. Want de gasten brengen natuurlijk cadeautjes mee. En wat is een logischer gift op een begrafenis dan een levende big om ter plekke te slachten. Ik bedoel maar.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 15)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 15)

Bira is een schitterend badplaatsje waar geen enkele fatsoenlijke weg naar toe leidt. Toch komen er vrij veel toeristen, want het is er mooi. Denk aan spierwitte zandstranden van het fijnste zand dat je ooit hebt gevoeld. De zee is groenig en er zijn vast een waterval en een grot in de buurt. Er zijn echter twee ronduit vervelende kanten aan het plaatsje: allereerst is er geen fatsoenlijk internet, hoogstens een oude laptop met een dongel die het soms een klein beetje doet. Ten tweede is er de hoeveelheid troep op het strand. Maar zo zijn die Indonesiërs nu eenmaal. Troep is iets wat je simpelweg loslaat op de plek waar het zich voordoet. En de zwaartekracht doet de rest.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 16)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 16)

Indonesiërs roken graag, veel, goedkoop en overal. Een pakje Marlboro kost ongeveer een euro en als dat nog te duur voor je is, zijn er nog veel goedkopere Indonesische merken. De meeste daarvan zijn kretek, oftewel sigaretten met kruidnagelsmaak, maar er zijn er ook een paar die ‘normaal’ smaken. Sigaretten van sommige merken worden met de hand gedraaid. Verder is het hele land bedolven onder sigarettenreclame en ook tv-reclame voor sigaretten met een fijn gezonde outdoor-inslag zijn meer regel dan uitzondering.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 17)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 17)

Uitgaan in Makassar met de expats is een behoorlijke belevenis. Een en ander begint bij Kios Semarang. Dat is een Chinees restaurant met een mooi dakterras, waar je over de zee uitkijkt. Na de Hash Run – een soort hardloopwedstrijd gekoppeld aan bier drinken, volgens mij overgewaaid uit de Britse pub-cultuur – verzamelen de expats zich daar om te eten en te drinken. Het bier is er goedkoop en de bediening vriendelijk. Er komen vooral veel Chinese Indonesiërs, maar dus ook de expatgemeenschap en wat verdwaalde toeristen.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 18)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 18)

Na twee manden in Indonesië te zijn geweest moet je het land uit. Definitief, of om een nieuw visum te regelen. De populairste bestemmingen zijn Singapore en Kuala Lumpur, waarvan de laatste net iets minder saai is. En vanaf Makassar bovendien minder duur om heen te vliegen. In Kuala Lumpur uit het vliegtuig stappen als je uit Indonesië komt vliegen is alsof je tien jaar de toekomst in bent gereisd. De stad is schoon, modern, westers en goed georganiseerd. De bureaucratie lijkt er gering aangezien je overal efficiënt wordt geholpen, in de zin dat er geen vergadering belegd wordt als je een kaartje voor de shuttlebus wilt kopen.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 19)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 19)

Lake Maninjau op Sumatra is iets minder bekend dan Lake Toba, maar is volgens veel mensen mooier. Als je niet bij Lake Toba bent geweest is dat lastig in te schatten, maar het zou maar zo kunnen. Het water is er in ieder geval warmer, want er komen warmtebronnen op uit. Dat is wel prettig op 460 meter hoogte, waar het vrij koel is en de drempel om het water in te gaan wat hoger ligt. Er is weinig te doen, wat het de perfecte locatie maakt om eens een boek te lezen of Angry Birds te spelen. Bovendien is het er dus koel, wat ook wel eens lekker is. Daarbij is het goedkoop. Voor een kleine vijf euro huur je bij Mauro Beach Bungalows er een houten hutje met stromend water en een tweepersoonsbed.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 20)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 20)

De bus van Bukittinggi naar Jakarta zou er 35 uur over doen, aldus het busbedrijf. Die schatting wordt door de Indonesiërs minzaam glimlachend begroet met de vraag waarom je niet vliegt. Een beetje doorvragen leert dat er een legende in de streek is over een bus die er heel lang geleden 35 uur over had gedaan, maar dat ze zelf niemand kennen die er in een zelfde termijn was. Houd rekening met 48 uur, zeggen ze. De Lonely Planet raadt de bus alleen aan voor zombies.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 21)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 21)

In Memories zit een meisje. Ze heeft de enigszins embryonale trekken van een zevenmaandenkindje en ziet er uit als een jaartje of zestien. Waar veel working girls in Indonesië wat dikkig zijn – veel eten, nauwelijks bewegen – is dit meisje juist zeer slank. Ze vertelt dat ze oorspronkelijk uit Sulawesi komt. Ze heeft een tijd op Bali gewoond met haar Amerikaanse echtgenoot.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 22)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 22)

In Indonesië zie je verrassend veel swastika’s. Voor een aanzienlijk deel komt dat natuurlijk door de hindoes, die het hakenkruis nu eenmaal een mooi ding vinden. Het is populair om te denken dat de nazi’s de swastika gedraaid of gespiegeld hebben, maar dat is onzin. Hindoes vinden het hakenkruis in al zijn gedaantes te gek. Overigens is het ook niet Adolf Hitler geweest die de swastika in Duitsland introduceerde.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 23, tips)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 23, tips)

Hier wat tips in willekeurige volgorde voor mensen die toch overwegen naar Indonesië te gaan. Ze gelden uiteraard niet voor mensen die naar de Club Med op Bali afreizen. Wat hieronder volgt is een volkomen willekeurige en incomplete lijst van adviezen.

 

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 24, verantwoording)

Redenen om nooit naar Indonesië te gaan (deel 24, verantwoording)

Dit is de laatste aflevering in een serie over Indonesië. Sommige mensen ergerden zich aan de zinsnede ‘met enige tegenzin’, vooral waarschijnlijk omdat ze zich niets leukers kunnen indenken dan de tijd en het geld te hebben om een tijdje stuurloos door Den Oost te zwalken.

 

Strompelen door de Baltische Staten (Deel 1)

Strompelen door de Baltische Staten (Deel 1)

Vilnius hangt vol graffiti en alle verkeersborden zitten volgeplakt met stickers. De jongeren spreken uitstekend Engels en de meisjes zijn mooi. Volgens mijn reisgenoot David zijn ze allemaal veertien, maar in Davids wereld is de stap van veertien naar veertig een kwestie van een vloek en een zucht. Meer informatie uit zijn verwrongen wereld leest u op Poliziek.info. Het betreden van deze site is op eigen risico.

 

Strompelen door de Baltische Staten (Deel 2)

Strompelen door de Baltische Staten (Deel 2)

In Tallinn spreekt iedereen goed Engels. Dat is fijn. Vooral als het je taxichauffeur betreft en het een verstandige man is, die allerlei wetenswaardigs te spuien heeft. Het is hier volkomen veilig op straat, weet hij te melden. Hij weet ook hoe het komt: “Iedereen is hier blank.” Het lijkt alsof taxichauffeurs over de hele wereld zijn voorgeprogrammeerd met hetzelfde wereldbeeld. Het is namelijk volstrekt onduidelijk waar deze man zijn standpunt vandaan heeft, aangezien er dus alleen blanken wonen in Tallinn. Italianen is de man ook niet dol op. Maar dat is wel uit eigen ervaring. Hij werkte vroeger in de horeca en Italianen geven geen fooi. Nooit.

 

Strompelen door de Baltische Staten (Deel 3)

  Strompelen door de Baltische Staten (Deel 3)

In Pärnu zit de Klan-motorclub. Het logo is een lollige witte puntmuts en volgens de eigen website kan de politie maar beter naar ze uitkijken, want ze overtreden zoveel mogelijk regels. Over negers reppen ze niet, maar die zijn er dan ook niet echt in Estland. Het lijkt erop dat ze vooral iets heel erg stouts als logo wilden. En als naam natuurlijk. Toch is het een serieuze motorclub, die bestaat uit boos kijkende mannen die pullen bier drinken in de pub naast het clubgebouw. Voor dat clubhuis staat een beveiligingscameraop een afgezaagde stronk. En een bord dat fotograferen verbiedt.

 

Strompelen door de Baltische Staten (Einde)

Strompelen door de Baltische Staten (Einde)

In Riga heb je café Mojo. Het ligt op de rand van het oude centrum, maar is niet geïnfecteerd door toeristen en andere zombies die verbeten de hoogtepunten van hun Riga-gidsjes aflopen, om thuis te kunnen zeggen dat ze het allemaal hebben gezien. En gefotografeerd, want wie het niet zelf heeft vastgelegd is een homo. Of zoiets. In café Mojo werkt een rijkelijk te dik doch allerliefst meisje. Het enthousiasme waarmee ze nieuw bier haalt elke keer, maakt haar verschrikkelijk aantrekkelijk.

 

Angst en walging in Indonesië

Angst en walging in Indonesië

Een soort bar van bamboe. Er werken een stel ongelooflijke nichten. De oudste, tevens eigenaar laat zich Joy noemen en de namen van de anderen liegen er niet om: Sunshine, Serge, Ocean en Baru. Baru is tevens de naam van een kledingmarkt in Jakarta, maar wat het betekent weet ik niet. Ik weet niet alles. Als ze aan me gaan zitten ga ik weg (Dit verhaal verscheen eerder in de Soft Secrets)